Εγώ?

Σε μιά στιγμή...
Εκεί ενώθηκε το ών μου
Σε μια ζωή,
Γεννήσαν το ονειρό μου...

Το θαύμα μου, είναι δικό μου?

Αν είμαι φώς, απλά θα σβήσω...
Θέλω φωτιά , για να γεννήσω...

Για μια στιγμή, σε μια ζωή,
...Θελώ να ζήσω

mio piu bella del mondo

Αυτή την φορά άρχισα να ξεντύνομαι γρήγορα, όχι γιατί ήθελα να κοιμηθώ, αλλά γιατί ήθελα να μην χάσω ούτε τελεία. Ήμουν έτοιμος να κατεβάσω το laptop στο αυτοκίνητο και υπο τους ήχους του κομματιού να αποτυπώνω της σκέψης μου σ αυτό! Να αγγίζω το δερμάτινο τιμόνι και να νοιώθω το κορμί της και οι παλάμες μου να το τρέχουν παντού...

Τελικά ανέβηκα γρήγορα, βρήκα ένα στυλό και χαρτί και άρχισα να γράφω πάνω στην αναπαυτική πολυθρόνα του Σίμου.
Τα βραζιλιάνικα τραγούδια... τι ταξίδι που είναι! Με πήγαν μακριά, όχι σ άλλο τόπο... αλλά σ' άλλο χρόνο, μακριά πολύ!

La piu bella del mondo...

Ή αλλιώς, τι θα ήθελα να νοιώσω, τι έχω νοιώσει και μου έφυγε, τι περιμένω...
Ποιός είναι ο λόγος που διψάω και ζω.

Τι όμορφη τελικά που είναι η ζωή μου, τι χαρούμενα που πρέπει να νοιώθω όταν ανοίγει η καρδιά μου απο συγκινήσεις. Ανοίγει προς όλες τις κατευθύνσεις, διαστέλλεταιαπο έρωτες, απογοητεύσεις, λύπες , χαρές... τελικά όχι χωρίς λόγο. Υπάρχει εκεί , σ΄ όλα τα πρίν, το παρελθόν μου όλο, τα πρώτα μου σκιρτήματα, τις φοβίες μου, τα πολλά όχι, τα λίγα ναι, στις απίστευτες ματιές σε κάποιο ουρανό... Όλα αυτά την φτιάξαν σήμερα, να είναι έτοιμη να ακούσει ένα τραγούδι, που θα της θυμίσει μια εικόνα που ίσως δεν έχει δει, ένα μέλλον, κάτι που έχω φανταστεί και το έχει σχεδιάσει εκείνη , μόνη της με της εμπειρίες της !

Μπορεί να υπάρχει , ίσως να υπάρχει κάπου, θα θελά να υπάρχει και να την δω έστω να την δω! Αλλά είμαι χαρούμενος , γιατί το ταξίδι της καρδιάς μου, την έφτιαξε μεγάλη και έτοιμη, έτοιμη να την δεχθεί, τώρα μπορεί να μπεί... γιατί απλά χωράει...

mio piu bella del mondo,

Αληθινά Ψέματα? Ή Ψεύτικη Αλήθεια?

Με κορόιδευες παλιά έτσι? Μας έχεις πρήξει με τον Πλάτωνα ρε Νίκο!!
Δίκιο έχεις όλα τα πράγματα γίνονται κουραστικά απο κάποιο σημείο και μετά...
Αλλά κάτι πρέπει να πω και εγώ , όσο ξέρω παίζω!

Έχω κολλήσει εδώ και καιρό με τις παρακάτω λέξεις : ΣΚΕΨΗ, ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΑΛΗΘΕΙΑ, ΨΕΜΑ. Σήμερα θα θελά να ασχοληθώ μ’ αυτήν που έχει δίπλα την τελεία, περίεργη λέξη , και αυτά που ορίζει , a priori ανήθικα, άτιμα, απαράδεκτα κλπ.
Αλλά είναι έτσι?

Η πραγματικότητα και αυτό που ορίζεται ως τέτοιο είναι μια αντίληψη του καθενός μας ξεχωριστά, η σκέψη μας πάντα επεμβαίνει και την δημιουργεί , είναι πάντα εικονική ή «εικονική», στην δεύτερη περίπτωση όμως , γίνεται ανυπόφορη, εκνευρίζει , δημιουργεί εντάσεις , χαλάει φιλίες και σχέσεις ...
Τι φταίει?

Νομίζω πως τίποτα δεν φταίει, ή μάλλον φταίει η αίσθηση που έχουμε για δύο έννοιες, η πρώτη...

Έχεις περάσει με το τραίνο απο τα πευκάκια με κατεύθυνση προς κηφησιά 2 φόρες μέσα σε 1 με μια μισή ώρα? Πως έννοιωσες? Περίεργα έ? Είναι όντως, γίνεται να είσαι σε κίνηση και να περνάς απο το ίδιο σημείο χωρίς να έχεις πάρει την ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση? Ζείς ένα de javu, λογικό! Νομίζεις πως τα πευκάκια είναι ο χώρος , ο τόπος , αλλά δεν είναι μόνο αυτό , είναι ο χωροχρόνος και τίποτα άλλο....
Άρα πως μπορείς να είσαι σίγουρος για κάτι , έστω και αν έχεις υπάρξει στο σημείο που διαδραματίζεται, και αν σου λένε δικά σου άτομα , για το τι έγινε εκεί , χώρις να είσαι παρόν?
Απλά δεν είσαι...!

Το νούμερο μου τώρα...

ΨΕΜΑΑ, γιατί το φοβόμαστε , τι μας κάνει? Αλλιώνει την αλήθεια? Δημιουργεί κέρδος? Εντάσεις? Σώνει σχέσεις? Όλα αυτά και πολλά ακόμα...
Το ψέμα δεν έχει σημασία , οι ειλικρινείς προθέσεις έχουν , μην κατηγορείτε το ψέμα , αλλά τις ψεύτικες προθέσεις, τις ψεύτικες σκέψεις
Αν δεν υπήρχε, θα μασταν μόνοι μας , και σκοτωμένοι με όλους. χρείαζεται ?! Όπως χρειαζεται , να είμαστε πολύ συνηδητοποιημένοι όταν το λέμε , εναρμονισμένοι με τις προθέσεις μας!

Γιατί τα λέω αυτά ? γιατί απλά έχω βιώσει τις συνέπειες ,της ειλικρινειάς μου και των ειλικρινών μου προθέσεων, σε μερικούς ευτυχώς!
Δεν αντέχουν όλοι τον ίδιο βαθμό ειλικρίνειας...

Θέλω να με θές !

Μερικές σκέψεις είναι για να τις κρατάς και να σε βοηθάνε όταν το χρειάζεσαι...

Σε μια παραλία στη ρόδο πριν 2 εβδομάδες εκεί που ετοιμαζόμασταν να φύγουμε , να σου κ ένας σκύλος , ένας αξιαγάπητος μαύρος ημίαιμος κούταβος 1 έτους περίπου, όλο νάζι και με την ουρά του να γίνεται ανεμόμυλος απο την χαρά του , είδε αγάπη , και έτρωγε το ένα σάντουιτς πίσω απο το άλλο, 2 σάντουιτς παρακαλώ! και νερό , απαραίτητο γιατι τον κακομοίρη τον είχε φάει ο ήλιος . Στον λαιμό του είχε περασμένο ενα ξεφτισμένο λουρί που όποιο όνομα και αν έγραφε είχε να το ακούσει σίγουρα πολύ καιρό ... απο τις πρώτες του ημέρες φαντάζομαι ! Κάποιοι θα το είχαν αγαπήσει πολύ φαίνεται , "πολύ έντονα" και πολυ σύντομα!

Το ζευγάρι που ήμουν μαζί είχαν αρχίσει να το σκέφτονται, ήθελαν ένα μάγκα , να του δίνουν και να πέρνουν αγάπη και ο μάγκας έκανε ότι περνούσε απο την ουρά του , και τα σάλια του για να τους δείξει την αγάπη του. Κοντοστάθηκαν , τον κοίταξαν, συζήτησαν μεταξύ τους , τους άρεσε , ήταν πολύ σύντομη και έντονη σκέψη όμως , δεν πρέπει να είχαν αμφιβολίες φαινόταν καλός χαρακτήρας, αλλά δεν είχε περάσει στο υποσυνηδειτό τους , δεν είχε κατασταλάξει η σκέψη και τα θέλω στο μυαλό τους .
Παρόλα αυτά ο Νικηφόρος άνοιξε την πόρτα ... "εμπα μέσα ρε συ , έμπα αγόρι μου , έλα θα πάμε σε καινούργιο σπίτι " "Μπες αγαπη μου " φώναξε και η Βάλια , "έλα μωρό μου "

Εγώ καθόμουν πίσω ... και " έπαιρνα μαθήματα "...
Ο μάγκας πότε δεν μπήκε μέσα , κοντοστάθηκε, τους κοίταξε , τους γάβγησέ φιλικά , τους κοίταξε στα μάτια , δεν είχε να φάει , δεν είχε να πιεί , έλιωνε απο την ζέστη , δεν κουνούσε την ουρά του πλέον , απλά σκεφτόταν και μιλούσε με τα μάτια ...

" Έγιναν όλα πολύ γρήγορα παιδιά , μπορεί να μην έχω σπίτι , να μην έχω να φάω για μέρες , να καίγομαι καθημερινά, αν και πιο μαύρος ! δεν γίνεται να γίνω, θέλω να έρθω , αυτό είναι το θέλω μου απο την ημέρα που πρωτό έκλαψα, ένα σπίτι να περνάω ευχάριστα , ΑΛΛΑ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΕ ΘΕΣ , ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΟ ΝΟΙΩΣΩ ΜΕΣΑ ΜΟΥ , ΝΑ ΜΟΥ ΓΙΝΕΙ ΘΕΛΩ , ΑΝΑΓΚΗ!

ΘΑ ΜΕΙΝΩ ΕΔΩ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ ΜΟΥ, ΤΡΩΓΟΝΤΑΣ ΟΤΙ, ΟΠΟΤΕ ΒΡΩ . ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ ΜΟΥ , ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΞΑΝΑΡΘΕΙΣ ΕΣΥ Η ΑΛΛΟΣ, ΝΑ ΜΕ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΝΟΙΩΣΩ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΙΣΘΗΣΗ . ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ ΜΟΥ ! ΕΥΧΟΜΑΙ ΝΑ ΣΕ ΞΑΝΑΔΩ, ΚΑΛΟ ΔΡΟΜΟ !!

ΤΟ ΑΓΟΡΙ ΚΑΙ ΤΟ ΑΛΟΓΟ

Μα τι είναι ακριβώς η λογική? Γιατί τετοιά μανία όλοι μας ? Η πραγματικότητα εντάσσεται μέσα της ? ή οχι ? Υπάρχει παράλογη πραγματικότητα ? Εσύ που με διαβάζεις τα έχεις κατανοήσει όλα γύρω σου? Είναι λογικό να είμαστε λογικοί? να έχουμε λογική σκέψη?

Ναι λοιπόν , δεν μπορώ να καταλάβω γιατί τόσος τονισμός στην λογική , θεωρώ πολλούς απο εσάς φασίστες της λογικής , δεν ξεκίνησε έτσι το ταξίδι της σκέψης , προέκυψε... οτιδήποτε μη λογικό ρίχνετε στην πυρά ! οτιδήποτε μη πανθομολογούμενο είναι κατακριτέο , όμως....

Κάθε μεγάλη ανακάλυψη , εφεύρεση , θεωρία , σκέψη, έρωτας , πράξη , ξεκίνησαν απο μία παράλογη ιδέα , ενα όνειρο τρελό , ενα όραμα, μια τρέλλα της στιγμής .
Η λογική είναι απλά μια σοβαρή μέθοδος , μια σειριακή ακολουθία μέσα απο συγκεκριμένα κανάλια σκέψης , κανάλια που συνδέονται μεταξύ τους με μαθηματικό τρόπο , στην γεω μετρία όμως...?

Στην γεω μετρία της φύσης δεν υπάρχουν μόνο ευθείες , εως καθόλου, ενα οβάλ εντάσσεται μέσα σε ενα κυκλο και αυτός μεσα σε μια θάλασσα σχημάτων που ενδεχόμενα να μην εφάπτονται απλα να ελκύονται . Που θέλω να καταλήξω ? πουθενά και παντού!

Πολλές φορές χρειάζονται άλματα για να φτάσεις κάπου , ανάποδες σκέψεις , το κακό γίνεται καλό, γίνεται εργαλείο στο παιχνίδι π.χ. των συναισθημάτων! Το τέλος γίνεται κατανοητό και η αρχή δεν υπάρχει !

Το μόνο το οποίο υπάρχει είναι μια άγνωστη και πολλές φορές ακατανόητη "αφύσικη" φύση των πραγμάτων, της ζωής.

Έτσι θέλω , ετσι μου πρέπει , να σκέφτομαι στο σύμπαν του μυαλού μου, ελεύθερα , σαν μωρό παιδί , με άπειρα γιατί , που δεν θα βρουν ποτέ ίσως λύση , απλά θα ταξιδεύω εκεί μέσα ...

ποίημα φανταστικού περιπάτου

Όταν μ'αφήνεις, χάνομαι...
όταν σ'αφήνω, φεύγεις...
κοντά σου, με θαμπώνεις.

Πίνακας είσαι μαγικός ,
που απο μακριά.. σε βλέπω
σε θέλω και σου δίνομαι.

Κοντά σου άλλος γίνομαι,
χωρίς ανάσα πνίγομαι...

Δεν είσαι εσύ το λάθος μου...
λάθος είναι το πάθος μου,
φανταστικό αερικό, που μέσα μου γυρνάει,
τα έξω μου πολιορκεί ...
τα ελέγχει , τα χαλάει ...

Μοναξιά

Ένα σημείο μόνο,
ξαναπερνάς και νοιώθεις πόνο..
κύματα ηρεμίας ;
Σ΄ένα μυαλό που θέλει εσένα...
μόνο...

Έπεσα μέσα του
χάθηκα στο όλο ,
θέλω να φωνάξω, να το προσπεράσω,
άλλαλος μένω ... μόνο.

μαύρη τρύπα στον λευκό μου χρόνο

bigg fishh ideas...

Σας έχει τύχει ποτέ να σκέφτεστε μια ωραία ιδέα να κάνετε όνειρα και να κολλάτε στον φόβο του αγνώστου? Σ’ αυτόν το κόμπο στο λαιμό που έρχεται όταν η φαντασία σας σταματήσει να καλπάζει σε καινούργια για εσάς σημεία του μυαλού .

Τι να’ναι εκείνο που οι άλλοι έχουν και εγώ και ο κάθε εγώ, όχι ? Τόλμη? Γνώση? Άγνοια κινδύνου? Συνήθεια? Χρήματα? Μεγαλύτερη ανεκτικότητα του κινδύνου?

Είμαι σε μια δουλειά , στην οποία η πρόβλεψη του μέλλοντος είναι το ζητούμενο, υπάρχουν πολλοί αστάθμητοι παράγοντες , ίσως πιό πολλοί και απο τις τυχαίες πιθανότητες ενός λαχείου .
Σκέφτομαι κατα καιρούς διάφορα πράγματα , άλλοτε υλοποιήσιμα , άλλοτε όχι , ξέρετε που έχω καταλήξει ?
Σε ένα ρεφρέν και τρείς λέξεις ...

Σκέψου Σοβαρά και Τόλμησε, γιατί «μια ζωη την έχουμε» και στο κάτω κάτω , αν κάνεις κάπου λάθος , που θα κάνεις σίγουρα , γιατί δεν μπορείς να ελέγξεις όλους τους αστάθμητους παράγοντες , αν επάναπροσδιορίζεις την σκέψη σου θα βρείς τον σωστό δρόμο για το ονειρό σου.

bigg fishh

Μια φορά, το ήξερα!

Μια άλλη έκλαψα μετά...
Γέλασα, χάρηκα.. πάει πιά!
Έκλαψα ξανά!

Μια άλλη είδα μακριά..
Και ήρθαμε κοντά...
Κοιταχτήκαμε καλά ,

Αλλά...
Το μυαλό , και η ψυχή κρύβονται καλά,
Αιωρούνται στα σύννεφα,
Αλλάζουν διάθεση με τα τραγούδια,

Βάφονται την μαυρίλα της νύκτας ,
Και την λιακάδα της καλημέρας !

Στην δική μου καλημέρα, θέλω να ακούσω...
την πιό γλυκιά καληνύκτα!

Ξανά Εδώ...

Τα θέλω μου , τα θέλω σου, τα θέλω του, τα θέλω όλα τώρα, τα θέλω της στιγμής!

Τι είναι αυτό το πράγμα με τα θέλω του μυαλού μας , όταν η σκέψη γίνεται πράξη φοβίζει , πιέζει, τα συναισθήματα μένουν ανεκπλήρωτα πολλές φορές , δένονται με όνειρα, γίνονται κόμπος και μένουν εκεί.

Ζω σε μία εποχή που όλοι θέλουν, μα λίγοι δίνουν, μου έχουν πει να μην ανοίγομαι, να μην τα δείχνω όλα , γιατί ? αφού συνέχεια παράγω και άλλα , κι άλλα , κι άλλα, ξέρω τι εννοούν , ξέρω που είναι και το λάθος...

Δεν είναι έτοιμα τα αντικείμενα του πόθου να τα δεχθούν, θέλουν κάποια μόνο, δεν είναι έτοιμη η κοινωνία για τόση ειλικρίνεια , δεν θέλει τόσα πολλά ? Ίσως...
Και εγώ όμως δεν μπορώ άλλο, σκάω σ’ ενα δωμάτιο χωρίς καλοκαιρινό φως, χωρίς χαρμόσινες καμπάνες , δεν το θέλω αυτό , δείχνω τι θέλω , και δεν καταλαβαίνει κανείς .

Το παιχνίδι αυτό έχει καταντήσει μονόπολη, μόνο που εγώ είμαι χωρίς τίτλους ιδιοκτησίας και πέφτω συνέχεια στην αμαλίας , ή τραβάω κάρτες πήγαινε κατ΄ευθείαν στη φυλακή .
Εσείς πάλι ?
Κάνετε βόλτες σε ωραία και εντυπωσιακά χωράφια και όποτε περνάτε απο εμένα λέτε ένα γεία σου τι κάνεις ? Μην ξαναρθείτε ! Γιατί έχω μάθει να κερνάω δώρα τους επισκέπτες μου , δώρα που εσείς δεν τα αντέχετε , δεν τα έχετε διαβάσει ούτε στα παραμύθια, παίζετε με τον χρόνο σας , ψάχνετε λάθος συνέχεια , ή καλύτερα νομίζετε πως είμαστε όλοι ίδιοι επειδή εσείς έχετε γίνει copy paste.
Νομίζετε οτι δεν ξέρω να παίζω? Ξέρω... σας αφήνω να κερδίσετε, αν θέλετε, όσο θέλετε , θέλω να περνάτε καλά , πολύ καλά , οσο πιο καλά γίνεται , παίξτε μαζί μου ...

Το μόνο που ζητάω είναι ειλικρίνεια και σεβασμός και τότε όσοι θέλετε μπορείτε να παρακολούθησετε το REAL BIG FISH.