mio piu bella del mondo

Αυτή την φορά άρχισα να ξεντύνομαι γρήγορα, όχι γιατί ήθελα να κοιμηθώ, αλλά γιατί ήθελα να μην χάσω ούτε τελεία. Ήμουν έτοιμος να κατεβάσω το laptop στο αυτοκίνητο και υπο τους ήχους του κομματιού να αποτυπώνω της σκέψης μου σ αυτό! Να αγγίζω το δερμάτινο τιμόνι και να νοιώθω το κορμί της και οι παλάμες μου να το τρέχουν παντού...

Τελικά ανέβηκα γρήγορα, βρήκα ένα στυλό και χαρτί και άρχισα να γράφω πάνω στην αναπαυτική πολυθρόνα του Σίμου.
Τα βραζιλιάνικα τραγούδια... τι ταξίδι που είναι! Με πήγαν μακριά, όχι σ άλλο τόπο... αλλά σ' άλλο χρόνο, μακριά πολύ!

La piu bella del mondo...

Ή αλλιώς, τι θα ήθελα να νοιώσω, τι έχω νοιώσει και μου έφυγε, τι περιμένω...
Ποιός είναι ο λόγος που διψάω και ζω.

Τι όμορφη τελικά που είναι η ζωή μου, τι χαρούμενα που πρέπει να νοιώθω όταν ανοίγει η καρδιά μου απο συγκινήσεις. Ανοίγει προς όλες τις κατευθύνσεις, διαστέλλεταιαπο έρωτες, απογοητεύσεις, λύπες , χαρές... τελικά όχι χωρίς λόγο. Υπάρχει εκεί , σ΄ όλα τα πρίν, το παρελθόν μου όλο, τα πρώτα μου σκιρτήματα, τις φοβίες μου, τα πολλά όχι, τα λίγα ναι, στις απίστευτες ματιές σε κάποιο ουρανό... Όλα αυτά την φτιάξαν σήμερα, να είναι έτοιμη να ακούσει ένα τραγούδι, που θα της θυμίσει μια εικόνα που ίσως δεν έχει δει, ένα μέλλον, κάτι που έχω φανταστεί και το έχει σχεδιάσει εκείνη , μόνη της με της εμπειρίες της !

Μπορεί να υπάρχει , ίσως να υπάρχει κάπου, θα θελά να υπάρχει και να την δω έστω να την δω! Αλλά είμαι χαρούμενος , γιατί το ταξίδι της καρδιάς μου, την έφτιαξε μεγάλη και έτοιμη, έτοιμη να την δεχθεί, τώρα μπορεί να μπεί... γιατί απλά χωράει...

mio piu bella del mondo,