Ζωγραφική...

Μέχρι το πανεπιστήμιο δεν είχα ιδέα περί ζωγραφικής και τέχνης γενικότερα... Εκεί ένας καθηγητής μου ο κος Μεταξάς μου άνοιξε κάπως τα μάτια! Ήρθε και ο bro έπειτα και με έβαλε για τα καλά στο νόημα!
Η ζωγραφική ή καλύτερα η φυσική έλξη του ανθρώπου να εκφραστεί μέσα απο ενα κομμάτι χαρτί ύφασμα πέτρα κλπ. υπάρχει ανέκαθεν. Στις ημέρες μας όμως, όπως και σε κάθε περίοδο υπάρχουν πρωτοπόροι ζωγράφοι και άλλοι όχι τόσο ! Τι είναι αυτό που ξεχωρίζει κάποιους σε πρώτους και μη? Τι κάνει τα έργα κάποιον ενδιαφέροντα και αξιοσημείωτα και άλλων όχι ? Δεν με ενδιαφέρει τo marketing δεν μιλάω για αυτό...
Γίνεται μια εικόνα φτιαγμένη, μια μουγκή εικόνα να μας μιλήσει τόσο δυνατά που να την ακούσουμε? Μπορεί να μας ψιθυρίσει μυστικά και να τα καταλάβουμε ? μπορεί να μας θυμήσει μελωδίες ? να μας γνωρίσει νέα χρώματα και εικόνες που δεν τα έχουμε φανταστεί μέχρι τότε?
Μέχρι ποιό βαθμό μπορούν να συμβούν όλα αυτά ? Στον ίδιο βαθμό με την λογοτεχνία ? την ποιήση ? την μουσική?

Η αφηγηματική αυτοτέλεια ενός έργου εξαρτάται απο τα όρια του δημιουργού του, απο τις σκέψεις του απο το πόσο άρτια έχουν ταιριάξει -στην διαδρομή: ερεθίσματα, νόηση, σκέψη, ιδέα, υλοποίηση της, τελείωση της - οι εικόνες , οι σκέψεις , οι λέξεις , και τα χρώματα, πάνω σε αυτό .
Ο βασικός μου προβληματισμός είναι εαν μπορεί ο ζωγράφος και η ζωγραφική, να μας πάει πιο μπροστά την σκέψη πέρα απο τα απλά και τα καθημερινά? ή για αυτό χρειάζεται η λογοτεχνία ή εν πάσι περιπτώση η γραφή?
Νομίζω πως μπορεί ...! Πολλές φορές η σκέψη τρέχει πιο γρήγορα απο τις λέξεις , η μουσική και οι εικόνες τρέχου μαζι με το φως και τον αέρα , μας διαπερνούν και μας αφήνουν κάτι... Κάτι απροσδιόριστο με λέξεις κάτι όμορφο ! Εκεί πρέπει ο ικανός, στη σκέψη, ζωγράφος να επέμβει ... να πιάσει την σκέψη του και μέσα απο καθορισμένα ή ακαθόριστα πλαίσια και χρώματα , να την εντυπώση στον καμβά , να δημιουργήσει μια νέα γλώσσα . Να φτιάξει ένα "ιδεόγραμμα" που θα του θυμίζει, τουλάχιστον σε αυτόν , την αίσθηση που είχε, τις σκέψεις του , για να μην χαθούν στη λήθη ...

Πόσα μπορεί να μας πεί ένας ζωγραφικός πίνακας ?

Όσα εμείς μπορούμε να αφουγκραστούμε , όσα είμαστε ικανοί να καταλάβουμε, όσα θέλουμε...

Σιωπή! .... Μιλάει η Μουσική!!!!!

Δεν γράφω άλλο απλά ακούω αυτά και ταξιδεύω, γουστάρω, εκνευρίζομαι, θυμάμαι, ... ... ... σε φίλους και έρωτες!

http://www.youtube.com/watch?v=xucEYwxyk4w&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=NbNpdmppG4I&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=Yz4l8iXZC4o&feature=related

Αφιερωμένο στο Σίμο , στους γονείς μου, στους Γιώργους μου, στους φίλους μου, ... και στην Τίγρη μου...

Αισθήσεις...

Ooo ... τι ώρα είναι? θα χάσουμε την ημέρα πάλι! πήγε δώδεκα κιόλας ? Δεν πειράζει με τέτοια θέα δίπλα μου... θεέ μου... ζώ το όνειρο... !

Το παντζούρι της μπαλκονόπορτας ήταν ελάχιστα ανοικτό αλλά φαινόταν θάλασσα, και το σώμα της !, ήταν ξαπλωμένη δίπλα μου , γυμνή, στα πλάγια, χωρίς σεντόνι με την πλάτη και τους τέλειους μηρούς της προς τα εμένα! Σκέφτηκα στην αρχή να μην την ξυπνήσω να χαζέψω την εικόνα της, τι όμορφη που είναι όταν κοιμάται... ανασηκώνομαι λίγο και στέκομαι απο πάνω της , χαζεύω τα μάτια της και τα μαλλιά της, σγουρά υπέροχα! Το στήθος της έτσι όπως το λούζει ο ήλιος μοναδικό.

Πήρα ένα μαντήλι και άρχισα να την χαϊδεύω παντού, στην πλάτη , στα πόδια , στο τελίωμα τους , λίγο πριν την μέση της... σαν να το ένιωσε λίγο... σταμάτησα, γυρνάω το μαντήλι γύρω απο τα μάτια της και το δένω ελαφρά... με κατάλαβε!

Είσαι πολύ σέξυ έτσι όπως έχεις ξαπλώσει γυμνή στο κρεββάτι μωρό μου , της λέω, και της ακουμπάω την γλώσσα μου στο λοβό του αυτιού της... τρέχω την γλώσσα μου στο λαιμό της γυρνάει , με το μαντήλι στα μάτια της , της αρέσει πόλυ ...

Ερχόμαστε πιό κοντά, ακομπάει τα στήθια της στο στέρνο μου, μμ τι ωραία αίσθηση! Ακουμπάω τα χείλια της και της βγάζω το μαντήλι , φιλιόμαστε ... έντονα... με πάθος... με πίανει απ τα μαλλιά , τα αφήνει , κατεβαίνω στα στήθια της , τα νοιώθω στο προσωπό μου , στα χείλια μου... Γίνεται το αντίστοιχο και απο εκείνη με αγγίζει στο στήθος ... τι όμορφη αίσθηση!

Έχουμε γίνει ένα πλέον αναποδογυρίζουμε μέσα στα σεντόνια , φιλιόμαστε παντού , νοιώθουμε ο ένας τον άλλο, αγγίζουμε κάθε σημείο μας, έρωτας, πάθος, ένταση ... Τέλεια...

Δεν είναι κάτι το πρωτάκουστο, σαν περιγραφή , το ξέρω ! Αλλά ο έρωτας όταν τον νοιώθεις, όποτε τον βιώνεις, όπως σου εκφράζεται είναι μοναδικός ...

Επέστρεφε αγαπημένη αίσθηση... Επέστρεφε και παίρνε με...