Ξανά Εδώ...

Τα θέλω μου , τα θέλω σου, τα θέλω του, τα θέλω όλα τώρα, τα θέλω της στιγμής!

Τι είναι αυτό το πράγμα με τα θέλω του μυαλού μας , όταν η σκέψη γίνεται πράξη φοβίζει , πιέζει, τα συναισθήματα μένουν ανεκπλήρωτα πολλές φορές , δένονται με όνειρα, γίνονται κόμπος και μένουν εκεί.

Ζω σε μία εποχή που όλοι θέλουν, μα λίγοι δίνουν, μου έχουν πει να μην ανοίγομαι, να μην τα δείχνω όλα , γιατί ? αφού συνέχεια παράγω και άλλα , κι άλλα , κι άλλα, ξέρω τι εννοούν , ξέρω που είναι και το λάθος...

Δεν είναι έτοιμα τα αντικείμενα του πόθου να τα δεχθούν, θέλουν κάποια μόνο, δεν είναι έτοιμη η κοινωνία για τόση ειλικρίνεια , δεν θέλει τόσα πολλά ? Ίσως...
Και εγώ όμως δεν μπορώ άλλο, σκάω σ’ ενα δωμάτιο χωρίς καλοκαιρινό φως, χωρίς χαρμόσινες καμπάνες , δεν το θέλω αυτό , δείχνω τι θέλω , και δεν καταλαβαίνει κανείς .

Το παιχνίδι αυτό έχει καταντήσει μονόπολη, μόνο που εγώ είμαι χωρίς τίτλους ιδιοκτησίας και πέφτω συνέχεια στην αμαλίας , ή τραβάω κάρτες πήγαινε κατ΄ευθείαν στη φυλακή .
Εσείς πάλι ?
Κάνετε βόλτες σε ωραία και εντυπωσιακά χωράφια και όποτε περνάτε απο εμένα λέτε ένα γεία σου τι κάνεις ? Μην ξαναρθείτε ! Γιατί έχω μάθει να κερνάω δώρα τους επισκέπτες μου , δώρα που εσείς δεν τα αντέχετε , δεν τα έχετε διαβάσει ούτε στα παραμύθια, παίζετε με τον χρόνο σας , ψάχνετε λάθος συνέχεια , ή καλύτερα νομίζετε πως είμαστε όλοι ίδιοι επειδή εσείς έχετε γίνει copy paste.
Νομίζετε οτι δεν ξέρω να παίζω? Ξέρω... σας αφήνω να κερδίσετε, αν θέλετε, όσο θέλετε , θέλω να περνάτε καλά , πολύ καλά , οσο πιο καλά γίνεται , παίξτε μαζί μου ...

Το μόνο που ζητάω είναι ειλικρίνεια και σεβασμός και τότε όσοι θέλετε μπορείτε να παρακολούθησετε το REAL BIG FISH.