Μοναξιά

Ένα σημείο μόνο,
ξαναπερνάς και νοιώθεις πόνο..
κύματα ηρεμίας ;
Σ΄ένα μυαλό που θέλει εσένα...
μόνο...

Έπεσα μέσα του
χάθηκα στο όλο ,
θέλω να φωνάξω, να το προσπεράσω,
άλλαλος μένω ... μόνο.

μαύρη τρύπα στον λευκό μου χρόνο

bigg fishh ideas...

Σας έχει τύχει ποτέ να σκέφτεστε μια ωραία ιδέα να κάνετε όνειρα και να κολλάτε στον φόβο του αγνώστου? Σ’ αυτόν το κόμπο στο λαιμό που έρχεται όταν η φαντασία σας σταματήσει να καλπάζει σε καινούργια για εσάς σημεία του μυαλού .

Τι να’ναι εκείνο που οι άλλοι έχουν και εγώ και ο κάθε εγώ, όχι ? Τόλμη? Γνώση? Άγνοια κινδύνου? Συνήθεια? Χρήματα? Μεγαλύτερη ανεκτικότητα του κινδύνου?

Είμαι σε μια δουλειά , στην οποία η πρόβλεψη του μέλλοντος είναι το ζητούμενο, υπάρχουν πολλοί αστάθμητοι παράγοντες , ίσως πιό πολλοί και απο τις τυχαίες πιθανότητες ενός λαχείου .
Σκέφτομαι κατα καιρούς διάφορα πράγματα , άλλοτε υλοποιήσιμα , άλλοτε όχι , ξέρετε που έχω καταλήξει ?
Σε ένα ρεφρέν και τρείς λέξεις ...

Σκέψου Σοβαρά και Τόλμησε, γιατί «μια ζωη την έχουμε» και στο κάτω κάτω , αν κάνεις κάπου λάθος , που θα κάνεις σίγουρα , γιατί δεν μπορείς να ελέγξεις όλους τους αστάθμητους παράγοντες , αν επάναπροσδιορίζεις την σκέψη σου θα βρείς τον σωστό δρόμο για το ονειρό σου.

bigg fishh

Μια φορά, το ήξερα!

Μια άλλη έκλαψα μετά...
Γέλασα, χάρηκα.. πάει πιά!
Έκλαψα ξανά!

Μια άλλη είδα μακριά..
Και ήρθαμε κοντά...
Κοιταχτήκαμε καλά ,

Αλλά...
Το μυαλό , και η ψυχή κρύβονται καλά,
Αιωρούνται στα σύννεφα,
Αλλάζουν διάθεση με τα τραγούδια,

Βάφονται την μαυρίλα της νύκτας ,
Και την λιακάδα της καλημέρας !

Στην δική μου καλημέρα, θέλω να ακούσω...
την πιό γλυκιά καληνύκτα!

Ξανά Εδώ...

Τα θέλω μου , τα θέλω σου, τα θέλω του, τα θέλω όλα τώρα, τα θέλω της στιγμής!

Τι είναι αυτό το πράγμα με τα θέλω του μυαλού μας , όταν η σκέψη γίνεται πράξη φοβίζει , πιέζει, τα συναισθήματα μένουν ανεκπλήρωτα πολλές φορές , δένονται με όνειρα, γίνονται κόμπος και μένουν εκεί.

Ζω σε μία εποχή που όλοι θέλουν, μα λίγοι δίνουν, μου έχουν πει να μην ανοίγομαι, να μην τα δείχνω όλα , γιατί ? αφού συνέχεια παράγω και άλλα , κι άλλα , κι άλλα, ξέρω τι εννοούν , ξέρω που είναι και το λάθος...

Δεν είναι έτοιμα τα αντικείμενα του πόθου να τα δεχθούν, θέλουν κάποια μόνο, δεν είναι έτοιμη η κοινωνία για τόση ειλικρίνεια , δεν θέλει τόσα πολλά ? Ίσως...
Και εγώ όμως δεν μπορώ άλλο, σκάω σ’ ενα δωμάτιο χωρίς καλοκαιρινό φως, χωρίς χαρμόσινες καμπάνες , δεν το θέλω αυτό , δείχνω τι θέλω , και δεν καταλαβαίνει κανείς .

Το παιχνίδι αυτό έχει καταντήσει μονόπολη, μόνο που εγώ είμαι χωρίς τίτλους ιδιοκτησίας και πέφτω συνέχεια στην αμαλίας , ή τραβάω κάρτες πήγαινε κατ΄ευθείαν στη φυλακή .
Εσείς πάλι ?
Κάνετε βόλτες σε ωραία και εντυπωσιακά χωράφια και όποτε περνάτε απο εμένα λέτε ένα γεία σου τι κάνεις ? Μην ξαναρθείτε ! Γιατί έχω μάθει να κερνάω δώρα τους επισκέπτες μου , δώρα που εσείς δεν τα αντέχετε , δεν τα έχετε διαβάσει ούτε στα παραμύθια, παίζετε με τον χρόνο σας , ψάχνετε λάθος συνέχεια , ή καλύτερα νομίζετε πως είμαστε όλοι ίδιοι επειδή εσείς έχετε γίνει copy paste.
Νομίζετε οτι δεν ξέρω να παίζω? Ξέρω... σας αφήνω να κερδίσετε, αν θέλετε, όσο θέλετε , θέλω να περνάτε καλά , πολύ καλά , οσο πιο καλά γίνεται , παίξτε μαζί μου ...

Το μόνο που ζητάω είναι ειλικρίνεια και σεβασμός και τότε όσοι θέλετε μπορείτε να παρακολούθησετε το REAL BIG FISH.